به گزارش رویداد۲۴، دیماه ۱۴۰۴ برای جامعه ایران تجربهای متفاوت، پرتنش و ناخوشایند بود. هرچند با مدیریت نهادهای انتظامی و امنیتی، ناآرامیهای خیابانی فروکش کرده، اما پرسشهای بنیادین همچنان باقی است: جامعه تا چه حد از آنچه گذشت عبور کرده؟ ریشههای خشم و نارضایتی کجاست؟ و آیا این رخدادها یک هشدار جدی بود یا پیشدرآمد بحرانی بزرگتر؟
در ادامه برشی از گفتگوی اخیر بیژن عبدالکریمی، پژوهشگر علوم انسانی و دانشیار فلسفه را درباره حوادث اخیر میخوانید:
شما فکر میکنید که زمینههای اولیه اعتراض که به قول شما بخشی از مردم و بازاریان را بیرون کشیده بود، از بین رفته است؟
نه، رفع نشده است. حتی شاهدیم که دولت با سیاستهای اقتصادی نادرست، زمینهها را تقویت میکند. در همین روزهای اخیر مطلع شدم که در جلسه قیمتگذاری نرخ نان، تصمیمی برای حذف یارانه نان اخذ شده است؛ اینگونه تصمیمات حکم بنزین ریختن روی آتش را دارد؛ لذا اصلا نمیتوانیم به اقداماتی مثل این خوشبین باشیم، همانطور که نمیتوانیم به بسته نشدن فضای مجازی توسط برخی اپراتورهای تلفن همراه در روزهای نخست خوشبین باشیم. به نظر من اگر اینترنت همان روز سهشنبه یا چهارشنبه که فراخوان بود، بسته میشد این تعداد کشته نمیشدند.
وقتی اینترنت محدود است و دست رسانههای داخلی بسته مانده، چطور باید انتظار داشت که پمپاژ رسانههای خارج از کشور تمام شود؟ سیاستهای فعلی عملا مردم را به سوی این رسانهها سوق داده است.
ما در شرایط جنگی هستیم و بیتردید، اینترنت و فضای مجازی یکی از راه های نفوذ دشمنان برای حملات سایبری و کسب اطلاعات است. واقعیت این است که تکنولوژی و سرورها در کشورهای دیگر قرار دارد و اسرائیل از تکنولوژی پیشرفتهای برخوردار است. باید بپذیریم که اینها ابزار جنگی است. نادانی اکثر قریب به اتفاق روشنفکران ما این است که با طرح رمانتیک و فانتزی از جریان اطلاعات و آزادی رسانه، این وجوه را نمیبینند. قطعا هیچ آدم فهمی با جریان آزاد اطلاعات مخالفت ندارد و هیچ احمقی از استبداد دفاع نمیکند، اما باید دید که رسانههای خارجی مثل بیبیسی و ایران اینترنشنال چطور فضاسازی کرده و این بسته بودن اینترنت در ایران را بزرگ جلوه میدهند. میگویند چند ساعت است که اینترنت ایران خاموش است یا آفلاین شده، این همه تاکید یعنی که فضای مجازی ابزاری برای نیروهای جاسوسی و جنگی آنها است. اما برخی روشنفکران و اهالی رسانه مثل شما نگاه ناتویی به موضوع دارند.
