عصر ایران نوشت: مطابق آمارهای رسمی که از سوی بنیاد شهید منتشر شده است، در حوادث دی ماه خونین ۱۴۰۴ تعداد جانباختگان ۳۱۱۷ نفر بوده است. همین آمار می گوید که از این تعداد ۲۴۲۷ نفرشان نیروهای نظامی و انتظامی و امنیتی و مردم عادی بوده اند که توسط تروریست ها و اغتشاشگران به شهادت رسیده اند و ۶۹۰ دیگر هم تروریست هایی بوده اند که کشته شده اند.
با ملاک دادن همین آمار و بسنده کردن کردن بدان، آنچه در وهله اول روح و دل هر انسانی را می آزارد، این است که هزاران انسان در یک مقطع زمانی کوتاه و عمدتاً در روزهای ۱۸ تا ۲۰ دی ماه کشته شده اند.
اینجا ۳۱۱۷ فقط یک عدد نیست بلکه اشاره به ۳۱۱۷ زندگی، ۳۱۱۷ خانواده و ۳۱۱۷ فامیل و گروه دوستان و ... است که اینک در عزای نزدیکانشان ماتم زده اند. حال بماند تعداد بسیار بیشتری که مجروح شده اند و ای بسا، برخی از زخم ها، مانند از دست دادن بینایی، تا پایان عمر همراه شان باشد.
رنج دیگر که زخم را عمیق تر و دردناک تر می کند این است که همه این افراد، توسط هموطنان شان کشته شده اند. چه کسی فکرش را می کرد که در سال ۱۴۰۴، کار مُلک و ملت به جایی بکشد که "ایرانی کُشی"، آن هم در این سطح گسترده راه بیفتد و ملتی عزادار شود.
این که دشمن خارجی چنان کرد و تروریست ها چنین کردند، همه شان معلول اند و باید علت هایی را واکاوی و درمان کرد که عرصه را برای بد اندیشان چنان باز کرده اند که چنین وضعیتی رقم بخورد و خون هزاران ایرانی بر سنگفرش خیابان های وطن شان بریزد.
یکی از نکاتی که در کنار این عزای ملی باید به طور جدی و بی هیچ اغماضی بدان پرداخت این است که طبق روایت رسمی، تروریست ها توانسته اند در چند روز معدود، ۲۴۲۷ نفر از هموطنان مان را به شهادت برسانند.
با پذیرش این گزاره، این را هم باید پذیرفت که چنین حجمی از کشتار، آن هم نه در یک یا چند شهر و نقطه محدود که در صدها شهر و منطقه، مستلزم آن بوده است که تروریست ها از مدت ها پیش، برنامه ریزی های وسیعی داشته باشند که شامل جذب نیرو، آموزش، انتقال تسلیحات، توزیع سلاح، تیم سازی، هماهنگی و در نهایت ورود و عملیات بوده است.
نظیر این موضوع را در جنگ ۱۲ روزه شاهد بودیم؛ به طوری که اعلام شد تروریست ها در داخل ، حتی پهپاد هم تولید می کردند و بسیاری از حملات، منشاء داخلی داشته است.
با توجه به آن تجربه و این که خود مسوولان کشورمان بارها و بارها گفته اند که نیروهای موساد در صدد فتنه سازی در کشورند و گروه های تروریستی نیز با آنها همراهی می کنند، سوال این است که چه غفلتی عارض شده که تروریست ها به راحتی هزاران ایرانی از نیروهای امنیتی گرفته تا شهروندان عادی و حتی کودکان معصوم را کشتند؟!
چرا در شرایطی که تجربه جنگ ۱۲ روزه وجود داشت، باز هم چنین غافلگیر شدند؟ سال های سال گفته می شد که اگر اقتصادمان ناگوار است و معیشت مان ناهنجار، به جایش امنیت داریم. از این رو باید این نقد جدی و مدنی را بیان داشت که حتماً نقصانی تامل برانگیز در میان است که به راحتی و در عرض چند روز هزاران ایرانی را به خاک و خون کشیدند!
