به گزارش انتخاب، دنیس سیترونوویچ، عضو اندیشکده آمریکایی «شورای آتلانتیک» اظهار کرد: روشن نیست که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، واقعاً علاقه عمیقی به جزئیات فنی یک توافق احتمالی آینده با ایران داشته باشد. آنچه او می‌خواهد — شاید بیش از هر چیز دیگر — این است که بتواند یک دستاورد روشن و قاطع را ارائه کند: اینکه ایران از بمب هسته‌ای دست کشیده است.

وی افزود: از این منظر، پرسش اصلی این نیست که آیا توافق جامع است، بدون رخنه است یا از نظر نهادی ظریف و پیچیده طراحی شده؛ بلکه این است که آیا پیامی ساده و از نظر سیاسی قدرتمند تولید می‌کند که بتوان آن را به افکار عمومی آمریکا و جامعه بین‌المللی منتقل کرد. با این حال، وقتی به ترکیب کنونی دولت نگاه می‌کنیم — و به تعداد محدود مقاماتی که حافظه نهادی عمیقی از توافق هسته‌ای اولیه دارند — روشن است که مذاکره بر سر توافقی بسیار مفصل و فنی، از همان نوعی که در گذشته حاصل شد، کار دشواری خواهد بود. اما اصلاً معلوم نیست که ترامپ چنین نتیجه‌ای را دنبال می‌کند.

او ادامه داد: محتمل‌تر آن است که چارچوبی بر پایه ۱۵ تا ۲۰ اصل یا تعهد کلیدی شکل بگیرد که معنای جمعی آن‌ها ساده باشد: ایران نمی‌تواند به سلاح هسته‌ای دست یابد. چنین رویکردی با ریسک‌هایی همراه است. ابهام می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد — بی‌تردید از سوی ایرانی‌ها — اما برای ترامپ، این نگرانی‌ها احتمالاً در برابر ارزش راهبردی و داخلی اعلام یک «پیشرفت تاریخی»، اهمیت ثانویه دارند.

عضو اندیشکده «شورای آتلانتیک» تصریح کرد: از این جهت، چالش اصلی این نیست که آیا می‌توان به یک توافق بی‌نقص دست یافت — بلکه این است که آیا می‌توان توافقی از نظر سیاسی قانع‌کننده را به اندازه کافی پایدار ساخت.