به گزارش انتخاب، در ادامه این مطلب آمده است: بر اساس این طرح، ایران و ایالات متحده یک اعلامیه صادر میکردند که در آن اعلام میشد هیچیک از طرفین قصد ندارند درگیر تبادلات خصمانه با طرف مقابل شوند و هر دو متعهد به پیگیری دیپلماسی بهعنوان مسیر ترجیحی پیشرو هستند.
این اعلامیه بهعنوان یک ابزار مدیریت ریسک طراحی شده بود، نه بهعنوان یک دستاورد سیاسی چشمگیر. در پرونده هستهای، به گفته منبع، مذاکرهکنندگان ایرانی انعطافپذیری خود را نشان دادند. چند سناریو مورد بحث قرار گرفته، از جمله:
انتقال ذخایر اورانیوم ایران که تا ۶۰٪ غنیسازی شده به یک طرف ثالث مورد اعتماد
یا تنزل غلظت اورانیوم غنیشده ۶۰٪ و ۲۰٪ به سطوحی که تهدیدآمیز محسوب نمیشود، پیش از انتقال به یک کنسرسیوم منطقهای یا بینالمللی
این ایدهها بهعنوان اقدامات اعتمادساز مطرح شدند، نه امتیازدهی، و هدف آنها پرداختن به نگرانیهای فوری در زمینه اشاعه هستهای بود، در حالی که موضع دیرینه ایران مبنی بر صلحآمیز بودن برنامه هستهای خود حفظ میشد. مفهوم کنسرسیوم منطقهای نیز با هدف قرار دادن پرونده هستهای در چارچوب همکاری گستردهتر طراحی شده بود، نه اینکه صرفاً بهعنوان یک اختلاف دوجانبه میان آمریکا و ایران تلقی شود.