دنیس سیترونوویچ، عضو اندیشکده شورای آتلانتیک، نوشت: دلایل متعددی وجود دارد که نشان می‌دهد دولت دونالد ترامپ ممکن است تمایلی به پیوستن به کارزار نظامی عربستان علیه حوثی‌ها نداشته باشد و ترجیح دهد به‌جای مداخله مستقیم، اسرائیل و احتمالاً سوریه را به ایفای نقشی پررنگ‌تر تشویق کند.
چرا آمریکا از مداخله مستقیم در یمن پرهیز می‌کند؟
به نقل از «انتخاب»، واشنگتن تجربه رویارویی با حوثی‌ها را دارد و از توان نظامی و قدرت تاب‌آوری آن‌ها آگاه است. مداخله مستقیم آمریکا می‌تواند حملات تلافی‌جویانه حوثی‌ها علیه نیروهای آمریکایی را در دریا و خشکی به دنبال داشته باشد و جبهه نظامی تازه‌ای برای واشنگتن باز کند.
از سوی دیگر، حملات هوایی به‌تنهایی احتمالاً نمی‌توانند نتیجه‌ای قاطع رقم بزنند و بدون عملیات زمینی مؤثر، تغییر اساسی در توازن نظامی دشوار خواهد بود. چالش‌های اطلاعاتی در شناسایی و نابودی زیرساخت‌های نظامی حوثی‌ها نیز همچنان پابرجاست.
ایران همچنان اولویت راهبردی اصلی دولت آمریکاست و ورود به جنگی دیگر می‌تواند منابع و توان نظامی واشنگتن را از فشار بر تهران منحرف کند. همچنین، گسترش درگیری احتمال افزایش قیمت نفت، تهدید کشتیرانی و زیرساخت‌های انرژی و گسترش جنگ به دیگر مناطق، از جمله عراق و اردن، را به همراه دارد.
معضل واشنگتن؛ مداخله یا عدم مداخله؟
با توجه به این ملاحظات، ممکن است برخی مقام‌های آمریکایی ازسرگیری مذاکرات با حوثی‌ها را به آغاز کارزار نظامی جدید ترجیح دهند. بااین‌حال، وضعیت دشوار عربستان سعودی نیز برای واشنگتن اهمیت دارد؛ زیرا پیروزی حوثی‌ها یا تحمیل توافقی مطابق خواسته‌های آن‌ها می‌تواند دستاوردی راهبردی برای ایران و محور مقاومت باشد.
در نهایت، مداخله مستقیم آمریکا خطر ورود به جنگی پرهزینه و بدون تضمین نتیجه قاطع را دارد؛ در مقابل، عدم مداخله ممکن است به تقویت حوثی‌ها و تضعیف اعتبار مشارکت‌های منطقه‌ای واشنگتن منجر شود. به نوشته سیترونوویچ، تجربه رویارویی‌های پیشین نشان داده است که برتری نظامی لزوماً به موفقیت راهبردی منجر نمی‌شود.