به گزارش انتخاب، سرپرست وزارت دفاع تصریح کرد: خطرناک‌تر از جسارت دشمن ، تلاش برای تبدیل تفاوت‌های تاریخی و فرهنگی به مبنایی برای تقابل سیاسی و نظامی در جهان است. تقابل تمدنی، بازی با آتش است؛ آتشی که آغازکنندگان آن نمی‌توانند برای گسترش و پایانش مرز تعیین کنند و پیامدهای آن را فقط به دیگران محدود سازند. تاریخ بارها نشان داده است که قدرت‌هایی که با تصور برتری وارد چنین میدان‌هایی شده‌اند، سرانجام با واقعیت‌هایی مواجه شده‌اند که در محاسبات اولیه خود جایی برای آنها در نظر نگرفته بودند.

وی ادامه داد: به این افرادی که با ادبیات تقابل تمدنی سخن می‌گویند، باید صریح گفت که ایران نه هویت خود را از کسی وام گرفته است، نه برای حفظ آن به اجازه کسی نیاز دارد و نه تهدید و تحقیر را جایگزین حق ملتش برای تعیین سرنوشت خود خواهد کرد. اگر تصور می‌کنند می‌توانند با تهاجم تمدنی، ملت ایران را به عقب‌نشینی وادار کنند، تاریخ ایران و اراده این ملت را به‌درستی نشناخته‌اند.البته همه اینها ناشی از استیصال و شکست آنهاست .

ابن‌الرضا تأکید کرد: مسئولیت پیامدهای خطرناک دامن‌زدن به تقابل تمدنی نیز بر عهده کسانی است که آگاهانه چنین مسیری را انتخاب می‌کنند. کسانی که آتش تقابل تمدنی را روشن می‌کنند، نباید تصور کنند شعله‌های آن هرگز دامن خودشان را نخواهد گرفت. نباید انتظار داشته باشند صفحات امنیتی جابه جا شود و آنها از تبعات آن همانند محو شدن در درون تمدن های اصیل در امان نباشند.

وی افزود: پاسخ ایران به این رویکرد، ترکیبی از شناخت تاریخی، اعتمادبه‌نفس ملی، پیشرفت علمی و صنعتی و آمادگی دفاعی همه‌جانبه است. ما نه با تحقیر و نه با تحریک دیگران به دنبال اثبات تمدن خود هستیم و نه اجازه می‌دهیم دیگران با ادبیات برتری جویانه با ما حرف یزنند. موضع ما روشن است: احترام متقابل، استقلال ملت‌ها و پرهیز از تهدید و تحمیل اراده و برخورد قاطع با متجاوز .

سرپرست وزارت دفاع در پایان خاطرنشان کرد: دفاع از ایران، دفاع از سرزمینی با تاریخ و هویت ریشه‌دار و از حق یک ملت برای ساختن آینده خویش است. ازاین‌رو، تقویت توان علمی، صنعتی و دفاعی کشور یک انتخاب مقطعی نیست؛ ضرورتی راهبردی است. ما تاریخ خود را می‌شناسیم، از منافع و امنیت ملی خود دفاع می‌کنیم و برای مواجهه با هر تهدیدی آمادگی خواهیم داشت. پیام ما روشن است: تمدن ایران را نمی‌توان تحقیر و تهدید کرد، اراده ملت ایران را نمی‌توان با تهدید شکست و آتش تقابل تمدنی را نمی‌توان روشن کرد و انتظار داشت که هرگز دامن آتش‌افروزان را نگیرد.

کسانی که آتش تقابل تمدنی را روشن می‌کنند، نباید تصور کنند شعله‌های آن هرگز دامن خودشان را نخواهد گرفت.»