به گزارش تازه‌نیوز، امروز تولید محتوا از همیشه آسان‌تر شده است؛ هوش مصنوعی در چند ثانیه متن می‌نویسد، تصویر می‌سازد و انبوهی از اطلاعات را خلاصه می‌کند. اما وقتی همه می‌توانند محتوا تولید کنند، چه چیزی یک رسانه را ماندگار می‌کند؟ پاسخ شاید در مهارتی قدیمی به نام «کنجکاوی» نهفته باشد؛ توانایی کشف پرسش‌هایی که دیگران هنوز به ذهنشان نرسیده، انتخاب روایت درست و تشخیص اینکه کدام داستان واقعاً ارزش شنیده‌شدن دارد.
رسانه‌ها به اطلاعات بیشتر نیاز ندارند؛ به انتخاب بهتر نیاز دارند
یکی از چالش‌های بزرگ رسانه‌های امروز، کمبود محتوا نیست؛ وفور بی‌پایان آن است. مخاطب در شبکه‌های اجتماعی، موتورهای جست‌وجو، خبرنامه‌ها و ابزارهای هوش مصنوعی با حجم عظیمی از اطلاعات روبه‌روست. در چنین شرایطی، صرفاً انتشار سریع‌تر یا تولید مطالب بیشتر نمی‌تواند تضمین‌کننده بقا باشد.
این همان مسئله‌ای است که سیندی استیورز، مدیر بخش گزینش و انتخاب محتوا در TED، در گفت‌وگو با کنگره جهانی رسانه‌های FIPP درباره آن صحبت کرد. او در مادرید، از تجربه خود در رسانه‌هایی مانند Time Out و TED گفته و بر نقش قضاوت انسانی در انتخاب ایده‌ها تأکید کرده است.
کنجکاوی؛ فراتر از دنبال‌کردن ترندها
یکی از نکات مهم در نگاه استیورز این است که داده‌ها به‌تنهایی نمی‌توانند آینده یک داستان را پیش‌بینی کنند. ابزارهایی مانند Google Trends نشان می‌دهند مردم در یک مقطع به چه موضوعاتی توجه دارند، اما الزاماً مشخص نمی‌کنند کدام ایده در ماه‌های آینده به یک روایت تأثیرگذار تبدیل خواهد شد.
به بیان دیگر، داده‌ها می‌توانند نشانه بدهند، اما انتخاب نهایی همچنان به تجربه، شناخت جامعه و قدرت تشخیص سردبیر وابسته است.
استیورز برای توضیح این موضوع به تجربه خود در مجله Time Out New York اشاره می‌کند. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، یکی از شماره‌های پرفروش مجله به موضوع خواب اختصاص یافت؛ موضوعی که در نگاه اول شاید ارتباط مستقیمی با اخبار روز نداشت، اما اضطراب و بی‌خوابی جامعه را هدف گرفته بود.
این مثال نشان می‌دهد روزنامه‌نگاری موفق همیشه دنبال‌کردن پرصداترین اتفاق نیست؛ گاهی کشف نیازی است که مخاطب خودش هم هنوز نتوانسته آن را به‌روشنی بیان کند.
روایت خوب، مخاطب را به یک جامعه تبدیل می‌کند
مجموعه تدTED نمونه جالبی از این رویکرد است. در برنامه‌های این مجموعه ممکن است سخنرانی یک دانشمند کنار روایت یک کمدین، شاعر یا جراح قرار بگیرد. این تنوع اتفاقی نیست؛ انتخاب و ترتیب محتوا بخشی از تجربه‌ای است که مخاطب را کنجکاو نگه می‌دارد.
استیورز این فرایند را به سردبیری یک مجله تشبیه می‌کند؛ با این تفاوت که TED به‌جای صفحات یک نشریه، با مجموعه‌ای از سخنرانی‌ها و ایده‌ها در مقیاس جهانی سروکار دارد. مهارت اصلی همچنان همان است: پیدا کردن داستان، تشخیص کیفیت آن و ساختن ارتباط میان موضوعات متفاوت.
رسانه ماندگار، فقط محتوا تولید نمی‌کند؛ ارتباط می‌سازد
یکی دیگر از درس‌های تجربه TED، اهمیت جامعه مخاطبان است. این مجموعه طی سال‌ها شبکه‌ای از مترجمان داوطلب ایجاد کرده که سخنرانی‌ها را به بیش از ۱۰۰ زبان ترجمه می‌کنند. انتخاب سخنرانی‌ها برای ترجمه نیز تا حدی نشان می‌دهد کدام ایده‌ها از مرزهای زبانی و جغرافیایی عبور می‌کنند.
در اینجا فناوری نقش مهمی دارد، اما جای انسان را به‌طور کامل نمی‌گیرد. حتی در فرایند دوبله مبتنی بر هوش مصنوعی، TED بر رضایت سخنران و استفاده از ترجمه‌های انسانیِ بازبینی‌شده تأکید دارد.
آینده رسانه در دست کسانی است که بهتر سؤال می‌کنند
برای رسانه‌ها، ماندگاری در عصر هوش مصنوعی به معنای رقابت با ماشین‌ها در سرعت تولید نیست. ابزارهای هوشمند می‌توانند در تحقیق، ترجمه، تدوین و تولید محتوا کمک کنند؛ اما رسانه‌ای که صرفاً با اتکا به این ابزارها حجم بیشتری از مطالب مشابه منتشر کند، احتمالاً تمایز خود را از دست خواهد داد.
مزیت رقابتی در توانایی کشف موضوعات تازه، پرسیدن سؤال‌های دشوار، شناخت نیازهای پنهان مخاطب و روایت دقیق و قابل‌اعتماد شکل می‌گیرد. رسانه باید بداند چه چیزی را منتشر نکند، کدام صدا را به مخاطب معرفی کند و چگونه یک موضوع پیچیده را به داستانی قابل‌درک تبدیل کند.
در نهایت، رسانه‌ای باقی می‌ماند که فقط پاسخ‌های بیشتری تولید نمی‌کند، بلکه سؤال‌های بهتری پیش روی جامعه می‌گذارد.
در عصر هوش مصنوعی که تولید محتوا آسان‌تر از همیشه شده، کنجکاوی، قدرت انتخاب و روایت‌گری انسانی به مهم‌ترین ابزار ماندگاری رسانه‌ها تبدیل شده‌اند؛ مهارت‌هایی که ماشین‌ها هنوز جایگزین آن‌ها نشده‌اند.
